Atenolol versartartartan u dzieci i młodych dorosłych z zespołem Marfana

Rozwarstwienie korzenia aorty jest główną przyczyną zgonu w zespole Marfana. Badania sugerują, że w przypadku spowolnienia powiększania korzenia aortalnego losartan może być bardziej skuteczny niż beta-blokery, obecna standardowa terapia w większości ośrodków. Metody
Przeprowadziliśmy randomizowane badanie porównujące losartan z atenololem u dzieci i młodych osób dorosłych z zespołem Marfana. Pierwszorzędowym wynikiem była szybkość powiększenia korzenia aorty, wyrażona jako zmiana maksymalnego wyniku z punktu widzenia średnicy zwoju a indeksowanego do obszaru powierzchni ciała (zwanego wynikiem aorty-ko z) w okresie 3 lat. Drugorzędne wyniki obejmowały szybkość zmiany bezwzględnej średnicy korzenia aorty; szybkość zmian w niedomykalności zastawki aortalnej; czas do rozwarstwienia aorty, operację korzenia aorty lub śmierć; wzrost somatyczny; oraz częstość występowania zdarzeń niepożądanych.
Wyniki
Od stycznia 2007 r. Do lutego 2011 r. Ogółem 21 ośrodków klinicznych zarejestrowało 608 uczestników w wieku od 6 miesięcy do 25 lat (średnia [. SD] wieku, 11,5 . 6,5 lat w grupie otrzymującej atenolol i 11,0 . 6,2 lat w grupie otrzymującej losartan) , który uzyskał wynik z aorty większy niż 3,0. Skorygowana względem wartości wyjściowej stopa zmiany w średnim (. SE) wyniku aorty-z-ko nie różniła się istotnie między grupą z atenololem a grupą losartanu (odpowiednio -0,1339 . 0,013 i -0,107 . 0,013 jednostek odchylenia standardowego na rok; P = 0,08). Oba nachylenia były znacznie mniejsze od zera, co wskazuje na zmniejszenie średnicy aorty w stosunku do powierzchni ciała za pomocą obu terapii. Trzyletnie wskaźniki chirurgii aorty i aorty, zgonu i związku tych zdarzeń nie różniły się istotnie między obiema grupami leczenia.
Wnioski
Wśród dzieci i młodych dorosłych z zespołem Marfana, którzy zostali losowo przydzieleni do losartanu lub atenololu, nie stwierdziliśmy istotnej różnicy w częstości rozszerzania aorty i korzenia między obiema grupami leczenia w okresie 3 lat. (Finansowane przez National Heart, Lung, and Blood Institute i inne; ClinicalTrials.gov number, NCT00429364.)
Wprowadzenie
Zespół Marfana jest autosomalnym dominującym zaburzeniem tkanki łącznej, dotykającym około na 5000 osób. Choroba sercowo-naczyniowa, głównie postępująca dezatacja aortalno-korzeniowa, jest główną przyczyną zgonu w zespole Marfana. Po otwartej, randomizowanej próbie porównującej propranolol bez terapii, opublikowanej w 1994 r., Wykazano zmniejszoną szybkość powiększania aorty u leczonych pacjentów, antagoniści receptora beta-adrenergicznego (beta-blokery) stali się ostoją zarządzania medycznego.2 Obecne zarządzanie obejmuje seryjne obrazowanie serca, ograniczenie wysiłku fizycznego, podawanie beta-blokerów i planowa wymiana aorty-korzenia.3 Chociaż wczesna diagnoza i udoskonalone leczenie medyczne i chirurgiczne poprawiły przeżycie, pacjenci z zespołem Marfana nadal mają wysokie wskaźniki chorób sercowo-naczyniowych i przedwczesnej śmierci.
Zespół Marfana jest spowodowany mutacjami w genie FBN1, 4, który koduje fibrylinę-1, składnik zewnątrzkomórkowych mikrofibryli
[hasła pokrewne: olejek jojoba, kwas hialuronowy, olejek kokosowy na włosy ]

Powiązane tematy z artykułem: kwas hialuronowy olejek jojoba olejek kokosowy na włosy