Atenolol versartartartan u dzieci i młodych dorosłych z zespołem Marfana AD 2

Fibrillin-1 wiąże utajony kompleks cytokiny, który przekształca czynnik wzrostu . (TGF-.) i reguluje jej aktywację i sygnalizację. Badania na mysim modelu zespołu Marfana wykazały, że niedobór fibryliny-1 był związany z nadmierną sygnalizacją przez TGF-.. Uważa się, że nadmierna aktywacja i sygnalizacja TGF-. przyczyniają się do plejotropowych objawów zespołu Marfana, w tym do poszerzenia i rozcięcia aorty-podstawy. Wykazano, że losartan blokera receptora angiotensyny II (ARB) osłabia sygnalizację TGF-. w niektórych stanach chorobowych, takich jak przewlekła niewydolność nerek, przypuszczalnie przez zmniejszenie ekspresji ligandów TGF-., 6,7 receptorów, 8 i 8 Aktywatory.9 Szybkość wzrostu korzenia aorty u myszy z zespołem Marfana leczonym losartanem była podobna jak u myszy typu dzikiego i była znacząco mniejsza niż u nieleczonych braci z zespołem Marfana10. Read more „Atenolol versartartartan u dzieci i młodych dorosłych z zespołem Marfana AD 2”

Atenolol versartartartan u dzieci i młodych dorosłych z zespołem Marfana

Rozwarstwienie korzenia aorty jest główną przyczyną zgonu w zespole Marfana. Badania sugerują, że w przypadku spowolnienia powiększania korzenia aortalnego losartan może być bardziej skuteczny niż beta-blokery, obecna standardowa terapia w większości ośrodków. Metody
Przeprowadziliśmy randomizowane badanie porównujące losartan z atenololem u dzieci i młodych osób dorosłych z zespołem Marfana. Pierwszorzędowym wynikiem była szybkość powiększenia korzenia aorty, wyrażona jako zmiana maksymalnego wyniku z punktu widzenia średnicy zwoju a indeksowanego do obszaru powierzchni ciała (zwanego wynikiem aorty-ko z) w okresie 3 lat. Drugorzędne wyniki obejmowały szybkość zmiany bezwzględnej średnicy korzenia aorty; szybkość zmian w niedomykalności zastawki aortalnej; czas do rozwarstwienia aorty, operację korzenia aorty lub śmierć; wzrost somatyczny; oraz częstość występowania zdarzeń niepożądanych.
Wyniki
Od stycznia 2007 r. Do lutego 2011 r. Read more „Atenolol versartartartan u dzieci i młodych dorosłych z zespołem Marfana”

Randomizowana, kontrolowana próba doustnego propranololu w naczyniaku niemowlęcym AD 9

Najczęstsze zdarzenia występuja w populacji noworodków (np. Zapalenie błony śluzowej nosa, gorączka i ząbkowanie) lub znane działania niepożądane propranololu (np. Biegunka, zaburzenia snu, zdarzenia potencjalnie związane z nadreaktywnością oskrzeli, i zimne dłonie i stopy). Większość zdarzeń została sklasyfikowana jako łagodna lub umiarkowana, z początkiem w ciągu 3 miesięcy po rozpoczęciu leczenia. Gdy rozpatrywano zdarzenia występujące tylko podczas leczenia propranololem (tj. Wykluczając zdarzenia, które wystąpiły podczas fazy placebo w 3-miesięcznych schematach podawania propranololu), dzieci otrzymujące dawkę 3 mg (w porównaniu z dawką mg) wydawały się mieć wyższe wartości. częstość występowania biegunki (22% w porównaniu do 14%) i zdarzeń potencjalnie związanych z nadreaktywnością oskrzeli (9% w porównaniu z 6%). Read more „Randomizowana, kontrolowana próba doustnego propranololu w naczyniaku niemowlęcym AD 9”

Atenolol versartartartan u dzieci i młodych dorosłych z zespołem Marfana AD 9

Należą do nich bezpośrednie porównanie losartanu z beta-blokerem w naszym badaniu w porównaniu z terapią skojarzoną z samym beta-blokerem w innych badaniach, 22,23 podobne ciśnienia krwi w porównaniu do różnicowego obniżenia w grupach leczonych, 23 włączenie obu dzieci i młodych dorosłych w porównaniu z wyłącznie dorosłymi oraz wykluczenie pacjentów z wcześniejszą operacją aorty w porównaniu z włączeniem takich pacjentów. 23 W jednym badaniu z udziałem niewielkiej liczby uczestników, z których większość stanowili dzieci, włączyło się otwarty losartan i beta-bloker terapia zmniejszała częstość dylatacji aortalnej bardziej niż sama terapia beta-blokerem.22 Docelowe dawki podawanego beta-adrenolityku (maksymalna dawka, 150 mg na dobę u dorosłych i 2 mg na kilogram dziennie u dzieci) były mniejsze niż w naszym badaniu, a dokładne osiągnięte dawki nie zostały przedstawione.22 W przeciwieństwie do populacji pacjentów w retrospektywnym badaniu opisanym przez Brooke i wsp., 11, który wykazał znaczący korzystny wpływ ARB plus beta-blokery w porównaniu z poprzednią terapią wyłącznie z beta-blokerami, nasza populacja badana miała wyższy średni wiek, średni wynik a z korzenia aorty był niższy, a dawka beta-adrenolityku była wyższa.11 Inne próby leczenia u pacjentów z syndromem Marfana są obecnie w toku.24-28 Ta próba miała kilka ograniczeń. Po pierwsze, nie ocenialiśmy wpływu leczenia losartanem na TGF-.. Po drugie, wyników badań nie można uogólnić na osoby z zespołem Marfana, które mają skorygowaną powierzchnię ciała aortalnego z wynikiem 3,0 lub mniej. Po trzecie, moc statystyczna badania była ograniczona do wykrycia znaczących wyników w podgrupach i różnic w leczeniu w przypadku stosunkowo niskiego odsetka zdarzeń klinicznych. Po czwarte, pierwotny wynik został oceniony przez podstawowy personel laboratoryjny, który nie był świadomy przydzielonych zadań; jednak personel nadzorujący dostosowanie badania do leku był świadomy przypisań do leczenia, a niektórzy uczestnicy mogli odkryć ich przypisanie do leczenia na podstawie pojawienia się badanego leku. Wreszcie, dostrzegamy ograniczenia zastępczego punktu końcowego, ale uważamy, że próba z ciężkim klinicznym punktem końcowym jest niepraktyczna, biorąc pod uwagę rzadkość cięcia aortalnego lub potrzebę chirurgii aortalnej u młodych pacjentów. Read more „Atenolol versartartartan u dzieci i młodych dorosłych z zespołem Marfana AD 9”