Randomizowana, kontrolowana próba doustnego propranololu w naczyniaku niemowlęcym AD 5

Do tego czasu cele rekrutacyjne zostały przekroczone, a niezbędna wielkość próby została osiągnięta (460 pacjentów). Jednakże sponsor postanowił, przed ujawnieniem, utrzymać tymczasową analizę i adaptacyjny charakter badania, aby rekrutacja mogła być kontynuowana, gdyby konieczna była ponowna ocena wielkości próby (było to ważne, ponieważ dostępne były minimalne dane do oszacowania wskaźników sukcesu). W związku z tym wstępnie zdefiniowana analiza 24 tygodnia została utrzymana, a dane dotyczące wyników zebrano dla wszystkich schematów. Wyższość wybranego schematu w porównaniu z placebo badano za pomocą zamkniętej procedury testowej i testów kombinacyjnych dla wszystkich hipotez skrzyżowań, z zastosowaniem korekty Simes a24,27 (patrz Dodatek Uzupełniający). Ta metoda testowania gwarantowała, że poziom błędu rodzinnego typu I był poniżej nominalnego i rygorystycznego jednostronnego poziomu istotności wynoszącego 0,005. Przeprowadzono, zgodnie z planem, analizę 24 tygodnia w odniesieniu do populacji, która miała zamiar leczyć: wszyscy pacjenci w stadium (niezależnie od schematu leczenia) oraz pacjenci w stadium 2, którzy zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej placebo lub wybranego schematu propranololu i którzy otrzymali przynajmniej jedna dawka terapii próbnej. Analizy wrażliwości z szerszą definicją niepowodzenia leczenia przeprowadzono na populacyjnej populacji. Read more „Randomizowana, kontrolowana próba doustnego propranololu w naczyniaku niemowlęcym AD 5”

Atenolol versartartartan u dzieci i młodych dorosłych z zespołem Marfana AD 9

Należą do nich bezpośrednie porównanie losartanu z beta-blokerem w naszym badaniu w porównaniu z terapią skojarzoną z samym beta-blokerem w innych badaniach, 22,23 podobne ciśnienia krwi w porównaniu do różnicowego obniżenia w grupach leczonych, 23 włączenie obu dzieci i młodych dorosłych w porównaniu z wyłącznie dorosłymi oraz wykluczenie pacjentów z wcześniejszą operacją aorty w porównaniu z włączeniem takich pacjentów. 23 W jednym badaniu z udziałem niewielkiej liczby uczestników, z których większość stanowili dzieci, włączyło się otwarty losartan i beta-bloker terapia zmniejszała częstość dylatacji aortalnej bardziej niż sama terapia beta-blokerem.22 Docelowe dawki podawanego beta-adrenolityku (maksymalna dawka, 150 mg na dobę u dorosłych i 2 mg na kilogram dziennie u dzieci) były mniejsze niż w naszym badaniu, a dokładne osiągnięte dawki nie zostały przedstawione.22 W przeciwieństwie do populacji pacjentów w retrospektywnym badaniu opisanym przez Brooke i wsp., 11, który wykazał znaczący korzystny wpływ ARB plus beta-blokery w porównaniu z poprzednią terapią wyłącznie z beta-blokerami, nasza populacja badana miała wyższy średni wiek, średni wynik a z korzenia aorty był niższy, a dawka beta-adrenolityku była wyższa.11 Inne próby leczenia u pacjentów z syndromem Marfana są obecnie w toku.24-28 Ta próba miała kilka ograniczeń. Po pierwsze, nie ocenialiśmy wpływu leczenia losartanem na TGF-.. Po drugie, wyników badań nie można uogólnić na osoby z zespołem Marfana, które mają skorygowaną powierzchnię ciała aortalnego z wynikiem 3,0 lub mniej. Po trzecie, moc statystyczna badania była ograniczona do wykrycia znaczących wyników w podgrupach i różnic w leczeniu w przypadku stosunkowo niskiego odsetka zdarzeń klinicznych. Po czwarte, pierwotny wynik został oceniony przez podstawowy personel laboratoryjny, który nie był świadomy przydzielonych zadań; jednak personel nadzorujący dostosowanie badania do leku był świadomy przypisań do leczenia, a niektórzy uczestnicy mogli odkryć ich przypisanie do leczenia na podstawie pojawienia się badanego leku. Wreszcie, dostrzegamy ograniczenia zastępczego punktu końcowego, ale uważamy, że próba z ciężkim klinicznym punktem końcowym jest niepraktyczna, biorąc pod uwagę rzadkość cięcia aortalnego lub potrzebę chirurgii aortalnej u młodych pacjentów. Read more „Atenolol versartartartan u dzieci i młodych dorosłych z zespołem Marfana AD 9”

Atenolol versartartartan u dzieci i młodych dorosłych z zespołem Marfana AD 8

163 zdarzenia, P = 0,03), ale wyniki nie różniły się istotnie, gdy analiza została ograniczona do poważnych zdarzeń niepożądanych (odpowiednio 5 zdarzeń i 2 zdarzenia, P = 0,25). Więcej informacji o zdarzeniach niepożądanych i objawach zgłaszanych przez pacjentów znajduje się w tabeli S9 w dodatkowym dodatku. Dyskusja
W tej randomizowanej próbie porównującej losartan z atenololem w dużej grupie dzieci i młodych dorosłych z zespołem Marfana i rozszerzonym korzeniem aorty, nie stwierdziliśmy istotnej różnicy w szybkości rozszerzania aorty i korzenia, zindeksowanej do powierzchni ciała, pomiędzy tymi dwoma grupami. grupy leczenia w ciągu 3 lat. Skutki leczenia tymi środkami również nie różniły się istotnie w zależności od wcześniej określonych podgrup, w tym od młodszych do starszych uczestników. Nie znaleźliśmy oczekiwanej przewagi terapii ARB nad terapią beta-blokerami. Jednakże znaleźliśmy niewielką, ale istotną różnicę na korzyść atenololu w odniesieniu do średnicy bezwzględnej i punktu z dla pierścienia aortalnego. Read more „Atenolol versartartartan u dzieci i młodych dorosłych z zespołem Marfana AD 8”

Wariant Amyloidogeniczny V122I Transthyretin u starszych Czarnych Amerykanów AD 3

Echokardiogramy wykazujące grubość ściany lewej komory ponad 12 mm1,18 zostały zbadane przez badacza, który nie był świadomy statusu nosiciela, aby zidentyfikować cechy sugerujące skrobiawicę serca, w tym ziarnisty musujący mięśnia sercowego komorowego, zwiększoną grubość zastawki przedsionkowo-komorowej lub przegrody międzyprzedsionkowej. i wysięk osierdziowy. Analiza statystyczna
Charakterystykę kliniczną uczestników badania ARIC oceniano w sposób opisany wcześniej.19,20 Stosując metodę regresji Coxa, oszacowaliśmy współczynniki ryzyka stratyfikacji zależne od wieku i płci w celu określenia związku między wariantem TTR a ryzykiem zgonu lub niewydolności serca. W podgrupie uczestników, którzy żyli i nie cierpieli na niewydolność serca w wieku 53 lat, oszacowaliśmy średni czas do zgonu i czas do niewydolności serca, do maksymalnie 30 lat. W analizach niewydolności serca wykluczono uczestników, u których wystąpiła powszechna niewydolność serca lub u których brakowało informacji o stanie niewydolności serca na początku badania. Zastosowaliśmy wiele imputacji, aby uwzględnić brakujące dane echokardiograficzne podczas wizyty 5 wśród żywych uczestników (patrz Dodatek Uzupełniający), a wśród uczestników, którzy zmarli przed wizytą 5, porównaliśmy dane echokardiograficzne przewoźników i osób nie będących nosicielami z wizyty 3. Ocenialiśmy, czy wiek starsze niż 80 lat lub o wieku 80 lat lub młodsze zmodyfikowały związek pomiędzy statusem przewoźnika a umieralnością. Read more „Wariant Amyloidogeniczny V122I Transthyretin u starszych Czarnych Amerykanów AD 3”

Niższe w stosunku do górnej wartości progowej hemoglobiny dla transfuzji we wstrząsie szoku AD 7

Przewlekłą chorobę sercowo-naczyniową definiowano jako dowolną historię zawału mięśnia sercowego, historię stabilnej lub niestabilnej dławicy piersiowej, wcześniejsze leczenie azotanami, przezskórną interwencję wieńcową, pomostowanie tętnic wieńcowych lub niekurczowe interwencje naczyniowe, jakakolwiek historia przewlekłej niewydolności serca (definiowana jako nowa. York Heart Association klasa III lub IV), lub jakakolwiek historia zawału mózgu lub przemijającego niedokrwienia mózgu. Uproszczona, ostra ocena fizjologiczna (SAPS) II25 jest obliczana z 17 podstawowych zmiennych; wyniki wahają się od 0 do 163, przy czym wyższe wyniki wskazują na wyższą ostrość choroby. Brakowało łącznie lub 2 z 17 zmiennych dla 77 pacjentów w grupie z wyższym progiem i dla 99 w grupie z dolnym progiem. W tej analizie te brakujące zmienne zostały uznane za mieszczące się w normalnym zakresie, co nie przyczyniło się do złożoności SAPS II tych pacjentów. Po 90 dniach od randomizacji zmarło 216 pacjentów (43,0%) w grupie z dolnym progiem i 223 (45,0%) w grupie z wyższym progiem (względne ryzyko, 0,94, 95% przedział ufności, 0,78 do 1,09; P = 0,44; ) (Tabela 2 i Rysunek 3 oraz Tabela S11 w dodatkowym dodatku). Uzyskaliśmy podobne wyniki w analizach skorygowanych o wstępnie określone podstawowe czynniki ryzyka oraz w analizach per-protocol (Tabela S12 w Dodatku Uzupełniającym). Read more „Niższe w stosunku do górnej wartości progowej hemoglobiny dla transfuzji we wstrząsie szoku AD 7”

Niższe w stosunku do górnej wartości progowej hemoglobiny dla transfuzji we wstrząsie szoku AD 5

W populacjach obejmujących cały protokół wykluczaliśmy pacjentów, u których wystąpił jeden lub więcej krwawień lub epizodów niedokrwiennych lub jedno lub więcej poważnych naruszeń protokołu (patrz Dodatek Uzupełniający) .22 W analizach podstawowych (w tym analiza pierwotnej miary wyniku) porównaliśmy dane między dwiema grupami za pomocą analizy regresji logistycznej dla pomiarów wyników binarnych z korektą dla zmiennych stratyfikacyjnych (miejsce badania i obecność lub brak aktywnego raka hematologicznego ), 23 i przekonwertowaliśmy ilorazy szans na względne ryzyko.24 Przeprowadziliśmy również nieskorygowane testy chi-kwadrat dla miar wyniku binarnego i testowanie rang Wilcoxona dla rang i danych porządkowych. Porównaliśmy wyniki pierwotne w populacjach obejmujących jeden protokół oraz w wcześniej określonych podgrupach zdefiniowanych w zależności od obecności lub braku przewlekłej choroby sercowo-naczyniowej (tj. Historii zawału mięśnia sercowego, historii stabilnej lub niestabilnej dławicy piersiowej, wcześniejszego leczenia azotanami, przezskórnego interwencja wieńcowa, pomostowanie tętnic wieńcowych lub niekonwencjonalne interwencje naczyniowe, jakakolwiek historia przewlekłej niewydolności serca [definiowana jako klasa III lub IV New York Heart Association] lub jakakolwiek historia zawału mózgu lub przemijające niedokrwienie mózgu), wiek 70 lat lub młodsi w porównaniu do osób w wieku powyżej 70 lat, a także Uproszczona ostra ocena fizjologiczna (SAPS) II powyżej 53 w porównaniu do 53 lub niższej wartości wyjściowej (z wynikiem obliczonym z 17 zmiennych i wahającym się od 0 do 163, przy czym wyższe wyniki wskazują na wyższą ostrość choroby ) i wykorzystali wiele analiz logistyczno-regresyjnych w populacji, która miała zamiar leczyć, aby skorygować różnice w predefiniowanych czynnikach ryzyka na linia podstawowa. Szczegóły dotyczące postępowania z brakującymi danymi podano w Dodatku Uzupełniającym. Wszystkie analizy wykonaliśmy przy użyciu oprogramowania SAS, wersja 9.3 (oprogramowanie SAS) i oprogramowania SPSS, wersja 17.0 (SPSS). Dwustronna wartość P mniejsza niż 0,05 została uznana za wskazującą na istotność statystyczną.
Wyniki
Populacja próbna
Tabela 1. Read more „Niższe w stosunku do górnej wartości progowej hemoglobiny dla transfuzji we wstrząsie szoku AD 5”

Społeczna odpowiedzialność za opiekę zdrowotną – przykład oceny świadczeń w Niemczech cd

W ten sposób wybór jest ograniczony dla lekarzy i pacjentów dla dobra społeczności – forma ograniczenia dostępu, która znajduje niewielką przychylność u niemieckich lekarzy lub przemysłu farmaceutycznego, ale nie ma wad zdrowotnych dla pacjentów. Ogólnie rzecz biorąc, tylko jeśli lek okaże się mniej skuteczny niż inne leki, można go całkowicie wykluczyć z ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego. Pacjenci muszą sami pokryć całkowite koszty, jeśli chcą je mieć. Jednak w rzadkich przypadkach, gdy włączenie do referencyjnej grupy cenowej z jakiegoś powodu nie jest możliwe, lek, który jest droższy, ale nieskuteczny, można również wykluczyć z listy refundacyjnej.
Oczywiście niemiecki system jest również pod presją, a niektórzy ludzie są z niego niezadowoleni – zwłaszcza niektórzy lekarze, głównie dlatego, że oczekują wyższych dochodów. Read more „Społeczna odpowiedzialność za opiekę zdrowotną – przykład oceny świadczeń w Niemczech cd”

Normalna spermatogeneza u mężczyzny ze zmutowanym hormonem luteinizującym

Mężczyźni z mutacjami w LHB, genu kodującym podjednostkę beta hormonu luteinizującego (LHB), mają azoospermię z nieobecnymi lub niewielkimi komórkami Leydiga płodowego. Zgłaszamy mutację w LHB u mężczyzny i jego siostry. Mężczyzna przedstawił brak wirylizacji, niewykrywalny hormon luteinizujący i niski poziom testosteronu w surowicy. Miał pełną spermatogenezę z prawidłową liczbą plemników. Zmutowany hormon luteinizujący miał niski poziom częściowej aktywności in vitro. Read more „Normalna spermatogeneza u mężczyzny ze zmutowanym hormonem luteinizującym”

Izolowane komórki nowotworowe w raku piersi

W swoim artykule de Boer i in. (Wydanie 13 sierpnia) sugerują, że uzupełniająca terapia ogólnoustrojowa może poprawić przeżycie wolne od choroby w raku piersi. Jednak widoczny efekt leczenia może być również spowodowany brakiem równowagi czynników prognostycznych i predykcyjnych (takich jak status hormonów-receptorów), które decydują o podejmowaniu decyzji klinicznych. Brak rozróżnienia między systemową chemioterapią a hormonalną terapią oraz zastosowanie złożonych wyników, które są w większości niezwiązane z zaangażowaniem węzłowym, dodatkowo zaciemniają podstawowe pytania. Terapia hormonalna wspomagająca jest obecnie zalecana u większości pacjentów z nowotworami dodatnimi pod względem receptorów hormonalnych, których średnica jest większa niż cm, w oparciu o charakterystykę samego guza pierwotnego, pozostawiając pytanie o jakiekolwiek dodatkowe korzyści z braku chemioterapii. Read more „Izolowane komórki nowotworowe w raku piersi”

Prognoza neurologiczna po zatrzymaniu akcji serca

Obawiamy się, że Young (wydanie 6 sierpnia) nie podkreśla znacznej pomocy udzielonej przez wywiad kliniczny w przewidywaniu rokowania dla pacjenta po zatrzymaniu krążenia. Elementy historii klinicznej – takie jak miejsce aresztowania (w domu lub na zewnątrz), obecność lub brak świadków oraz chronologia (opóźnienia w dostarczeniu resuscytacji krążeniowo-oddechowej i pierwszy wstrząs terapeutyczny) – są na ogół łatwe do zebrania i są silnie związane z wynikami.2,3 Dlatego też takie informacje mogą pomóc klinicystom w podjęciu trudnej decyzji o wycofaniu wsparcia na życie. W takich sytuacjach wydaje nam się, że nie należy lekceważyć wartości podstawowych praktyk medycznych.
Nicolas Nesseler, MD
Guillaume Leurent, MD
Philippe Seguin, MD, Ph.D.
Szpital Uniwersytecki Rennes, Rennes, Francja
nicolas. Read more „Prognoza neurologiczna po zatrzymaniu akcji serca”